Για τη γενική απεργία στον Νότο της Ευρώπης


Image

Είναι δύσκολο, ή ορθότερα αδύνατον, να φανταστεί κανείς αριστερή πολιτική ή πρόταση εξουσίας σε μία ευρωπαϊκή χώρα χωρίς ένα πολιτικό σχέδιο και όραμα για όλη την Ευρώπη. Η οικοδόμηση όμως ενός τέτοιου σχεδίου, ενός σύγχρονου διεθνισμού γίνεται, όσο δύσκολη και αν είναι, όχι

μόνο στα χαρτιά αλλά και με συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες, την προσπάθεια να αναδειχθούν κοινά προβλήματα, αιτήματα, σχέδια και λύσεις — αλλιώς κινδυνεύει να μείνει γράμμα κενό. Σε αυτή την προοπτική λοιπόν, η γενική απεργία της 14ης Νοεμβρίου σε πολλές χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και όχι μόνο (η πρωτοβουλία ξεκίνησε από συνδικάτα στην Ισπανία, την Πορτογαλία, ενώ μετέχουν με απεργίες και στάσεις συνδικάτα στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα, αλλά και τη Γερμανία, το Βέλγιο, το Ηνωμένο Βασίλειο κ.ά.)  έχει μεγάλη πολιτική σημασία.

Κοινός τόπος των απεργιακών καλεσμάτων  είναι η
ανατροπή του κυρίαρχου αφηγήματος της ευθύνης των λαών της Ευρώπης για την κρίση, ενώ τονίζεται ότι η κρίση χρησιμοποιείται ως Συνέχεια
Advertisements

Κανείς δεν εμπνέει, κανείς δεν κινητοποιεί


Είναι αδύνατο να εξηγήσεις με τη λογική έναν παράλογο κόσμο. Ούτε καν με «έλλογη λαβή», όπως κάνουν οι ψυχαναλυτές με το παραλήρημα, δεν μπορείς. Μόνο η μεταφυσική και η διαίσθηση των αλλοπαρμένων και των αλαφροΐσκιωτων ίσως μπορέσει κάποτε να εκφράσει αυτό που συμβαίνει, σήμερα, στην Ελλάδα, όπου όλα -θεσμοί, κοινωνία και άνθρωποι- διαλύονται. Γιατί, που να ακουμπήσεις και από πού να κρατηθείς; Από τη δόση των 31,5 δις ευρώ; Αυτή θα πάει στις τράπεζες και στα τοκοχρεωλύσια, ενώ τα νέα μέτρα λιτότητας θα επιτείνουν την ύφεση, το κλείσιμο των μαγαζιών, την ανεργία, την εξόντωση των ανθρώπων, δίνοντας τη χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία(σε ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτή). Κι όμως τα όρνεα έχουν ήδη επιπέσει χωρίς έλεος πάνω στο «πτώμα». Ενεχυροδανειστές, τοκογλύφοι και εν γένει Συνέχεια

«Οι Χαλασοχώρηδες»


Image                                                                                                                                                              «Η μόνη άμυνα της κοινωνίας, είναι η υπεράσπιση των αξιών»                                                                                                                                                                                                     Κυριακή βράδυ η σύζυγός μου είχε προγραμματίσει θεατρική έξοδο. Είχε επιλέξει το έργο “Χαλασοχώρηδες” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη στο θέατρο «Αλκμήνη», στο οποίο έπαιζε και η κόρη μιας φιλικής οικογένειας. Ποτέ δεν φανταζόμουν την αναστάτωση που θα μου προκαλούσε αυτή η εξαιρετική παράσταση. Επτά νέοι ταλαντούχοι ηθοποιοί, σε ένα υποκριτικό… δέκαθλο, αφού ο καθένας τους έπαιζε τουλάχιστον πέντε ρόλους, σε καθήλωναν με την καλλιτεχνική τους ενέργεια, το μεράκι, το πάθος, το ήθος της καλής τέχνης. Το κείμενο – πολιτική σάτιρα του Αλέξανδου Παπαδιαμάντη με αυτήν τη γοητευτική του καθαρεύουσα, γραμμένο το 1892, δηλαδή
πριν από 120 χρόνια, ήταν λες και είχε γραφτεί τώρα. Έτσι, σήμερα αποφάσισα να ξεφύγω για λίγο από τη δραματική οικονομική και πολιτική μας κρίση, μια και ο Παπαδιαμάντης τα λέει πολύ καλύτερα και μίλησε τόσα χρόνια πριν.Η ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ του πολιτικού πελατειακού συστήματος της εποχής – σαν να μην έχει περάσει μία μέρα! Ρουσφέτια, εξαγορές ψήφων, καταλήστευση του δημοσίου πλούτου από τους πολιτικούς και την άρχουσα τάξη. Οι νεαροί ηθοποιοί με συνάρπαζαν και ο Παπαδιαμάντης μου βαρούσε Συνέχεια

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ


ImageStranger       Η “κρίση” που πολλοί έσπευσαν να βαφτίσουν οικονομική -ενώ έχει ως ρίζα τον ίδιο τον πολιτισμό- δοκιμάζει τις ίδιες τις ανθρώπινες σχέσεις. Όποιοι μείνουν δίπλα σου μετά από αυτή την κατάσταση, σημαίνει ότι ήταν πάντα οι άνθρωποι που άξιζαν να τους έχεις φίλους.
Τόσα χρόνια ψευδοευδαιμονίας έκρυβαν τα ψεύτικα χαμόγελα, τους λόγους που κάποιος μπορεί να θέλει να είναι “φίλος” σου. Άλλος από συμφέρον, άλλος γιατί δεν είχαν σφίξει οι κώλοι, έμενε κοντά σου ίσως επειδή αρκούσε το “περνάω καλά”, χωρίς παραπάνω δέσιμο…
. Ούτως ή άλλως το υπαγόρευε και το life-style, το “φαίνεσθαι” είχε μεγαλύτερη αξία από το “είναι”. Ακόμη περισσότερη αξία έδιναν στο “έχειν”. Συνέχεια

Tα χέρια του φασίστα δεν είναι ποτέ καθαρά


Εβραιόπουλο σηκώνει τα χέρια του μπροστά στο ναζιστή φονιά

Γράμμα από το Ληξούρι: Αναγνώστης Λασκαράτος                                                                                  Κύριε Ροΐδη,

Πρόσφατα οι δειλοί μαυρόψυχοι πρόσθεσαν άλλο ένα ατιμώρητο, προς το παρόν, έγκλημα στο μητρώο τους, τυφλώνοντας το μάτι ενός νεαρού Ελληνοαιγύπτιου σπουδαστή, την ώρα που χιλιάδες Έλληνες, ακόμη και σκανδαλοποιοί επίσκοποι, φιλοξενούνται ειρηνικά στη χώρα του Νείλου. Έκαναν μεγάλο κακό σε ένα καλό αθώο παιδί στον ανθό της νιότης του κι αν λειτουργούσε στοιχειωδώς η Δικαιοσύνη, οι ολοφάνεροι ηθικοί αυτουργοί θα έπρεπε να καταβάλουν βαριές αποζημιώσεις, αφού η Αστυνομία αδυνατεί να συλλάβει τους δράστες. Ακόμη πιο σωστό θα είναι να απολυθούν και επίορκοι αστυνομικοί που συνεργάζονται με τους συμμορίτες, όπως ζήτησε (μόνος, Συνέχεια

Της κοντής κοινωνίας του «Ο κλέψας του κλέψαντος», της φταίνε οι τρίχες


Τα περί «κατοχής» ανήκουν στους αθέλητα ή ηθελημένα αδαείς που ακόμα κι αν ισχύουν, ποια είναι η στάση, η απάντηση των «θεσμών» και των λειτουργών αυτών

Πόσο παραπλανάται η κοινωνία με το πλαστό δίλημμα «Μνημόνιο ή το Αντιμνημόνιο» και πόσο αυτό αποδεικνύεται επικίνδυνο φαίνεται από την πραγματικότητα που καθημερινώς αναδύεται. Όσοι επιθυμούν την βλέπουν, και εάν πρόκειται για πολιτικούς σχηματισμούς ή κόμματα που έχουν τη δυνατότητα να την αναλύσουν, θα βγάλουν, με ειλικρίνεια, κοιτώντας στα μάτια κόσμο και πραγματικότητα, ορισμένα ρεαλιστικά συμπεράσματα, κατ’ επέκταση -ρεαλιστικές πολιτικές θέσεις. Αυτονόητα για μια κοινωνία τυφλών, γιατί περί τυφλότητας ο λόγος. Συνέχεια

Ο μύθος του Σίσυφου


Κάτι που αναπολώ από τις μέρες προ- κρίσης είναι οι ατελείωτες βόλτες στα βιβλιοπωλεία. Χωρίς αμφιβολία έμοιαζα με παιδάκι σε ζαχαροπλαστείο. Χανόμουν με τις ώρες μπροστά στα ράφια των βιβλίων και χάζευα, διάβαζα αλλά και αγόραζα. Τότε υπήρχε πλεόνασμα για να αγοράσω βιβλία. Σε κάποιες από αυτέ τις εξορμήσεις μου είχα πάρει τον «Μύθο του Σίσυφου», ένα δοκίμιο στο παράλογο του Αλμπέρ Καμύ, το οποίο το είχα ξεφυλλίσει και το είχα βάλει στην βιβλιοθήκη. Τώρα με τη μετακόμιση βγήκε στην επιφάνεια και άρχισα να το διαβάσω. Συνέχεια

Άγρια Δύση

Just another WordPress.com site